Καυταντζόγλου και Πατησίων γωνία

Έφτασα, ως συνήθως στις τρεις παρά τέταρτο. Λίγο πριν αρχίσουν οι κούρσες. Με το άνοιγμα της πόρτας, ήρθε η μυρωδιά της παλιοκαιρισμένης τσιγαρίλας. Home again. Ο χώρος ήταν δεν ήταν 50 τετραγωνικά. Στο βάθος, πάνω σε ένα ξύλινο βάθρο, ήταν στημένος ένας πάγκος. Πάνω του η μηχανή που έκοβε τα χαρτάκια για τον ιππόδρομο, και η άλλη για το στοίχημα, το τζόκερ και το λόττο. Πίσω του τέσσερις καρέκλες και στον τοίχο από πάνω τους κρεμασμένη μια τηλεόραση.
Μπροστά του, σαν πεταμένα, δύο τραπέζια σε design «δημόσια υπηρεσία», μόνο λίγο μεγαλύτερα. Γύρω τους καμιά δεκαπενταριά καρέκλες και κάποιες άλλες διάσπαρτες. Απλωμένα πάνω στα τραπέζια ιπποδρομιακά περιοδικά, χαρτιά άσπρα για να κρατούνται σημειώσεις και φυσικά στυλό. Στον ένα τοίχο, αριστερά της πόρτας αναρτημένος ένας πίνακας με τις προτάσεις όλων των ιπποδρομιακών περιοδικών αλλά και κάποιων εφημερίδων για κάθε κούρσα ξεχωριστά. Οι προτάσεις γραμμένες με κιμωλία, άλλαζαν κάθε Δευτέρα – Τετάρτη- Παρασκευή. Στον απέναντι τοίχο κάποιες αφίσες διαφημιστικές του ΟΠΑΠ και του ΟΔΙΕ, τα χρώματά τους είχαν ξεθωριάσει από τον καιρό. Μαζί τους και ένας πίνακας γραφής, όπου με μαρκαδόρο γράφονταν τα αποτελέσματα και οι αποδόσεις κάθε κούρσας.

Η τηλεόραση, χωρίς ήχο, παίζει κάτι δημοπρασίες κοσμημάτων, περιμένοντας να γίνει η πρώτη σύνδεση με το Φαληρικό Δέλτα. Στο μηχάνημα που κόβει τα χαρτάκια κάθεται ο Πέτρος, νέο και αλέγκρο παιδί. Γιός της Αλέκας, που κάθεται δίπλα του μπροστά από το μηχάνημα του στοιχήματος. Φυσικά δεν ασχολείται με το στοίχημα, κανείς δεν ασχολείται όταν έχει ιππόδρομο. Έχει μπροστά της το τηλέφωνο και παίρνει παιχνίδι, από φερέγγυους παίκτες που παίζουν ιππόδρομο από το σπίτι ή το γραφείο τους. Η Αλέκα, περασμένα πενήντα, ξανθά βαμμένα μαλλιά, διατηρημένη για την ηλικία της. Ξέρει να φέρεται, είναι όμως και του πεζοδρομίου αν χρειαστεί. Κουβαλάει κάτι από την τζογαδόρικη γοητεία του άντρα της. Δικό του το μαγαζί, όμως έχει κουραστεί πια, έχει αποτραβηχτεί στο εξοχικό τους στην Ανάβυσσο και καλλιεργεί λαχανικά. Στις δόξες του ήταν μεγάλο χαρτόμουτρο, συμμετείχε σε μεγάλα καρέ, έπαιζε πολύ ιππόδρομο. Τώρα το παίζει ερημίτης.
Έχει αφήσει το μαγαζί στην γυναίκα του και εκπαιδεύεται ο γιος τους, να το κρατήσει κάποια στιγμή μόνος του.
« – Καλώς το Σοφοκλή το αγόρι μου», ακούγεται η φωνή της Αλέκας. Είμαι η συμπάθειά της, κάτι που κληρονόμησα από τον ξάδερφό μου, τη μεγάλη της αγάπη. Έχει σταματήσει πλέον να παίζει ιππόδρομο. Δεν υπάρχει φορά που να μην με ρωτήσει τι κάνει. Έρωτας κι αυτός. Ανάμεικτος με μητρικό συναίσθημα. Για τον ξάδερφό μου εννοώ, πολύ λιγότερο για μένα.
« – Έλα ρε παιχταρά μου, τι έχουμε σήμερα; Τίποτα καλό;» με χαιρετάει και ο Πέτρος.
« – Καλησπέρα μαμά του λόχου» λέω κοιτάζοντας την Αλέκα, προχωρώντας προς τον πάγκο-γκισέ. Φθάνω και δίνω το χέρι μου στον Πέτρο παλάμη με παλάμη με τους αγκώνες να ακουμπάνε στον πάγκο. « – Θα τους γαμήσουμε σήμερα».

Αυτό είναι το μεγαλείο με τον τζόγο. Μπορεί να χάνεις συνεχώς επί ένα μήνα, που σημαίνει 10 – 12 ιπποδρομιακές στη σειρά , δηλαδή πάνω από 100 διαδοχικές κούρσες και την ώρα που ξαναπάς είσαι σίγουρος πως έχεις βρει τα άλογα που θα σε κάνουν πλούσιο. Το μεγαλείο είπα; Αυτή είναι και η αιτία της καταστροφής. Μα μήπως και το μεγαλείο, καταστροφή δεν είναι; Ή η καταστροφή δεν κρύβει μεγαλείο;
Γυρνώ προς τα τραπέζια, αναζητώ φάτσες συναγωνιστών, το πιθανότερο είναι να τις βρω. Χαιρετώ, τραβάω μια καρέκλα και κάθομαι να ξεφυλλίσω τα ιπποδρομιακά περιοδικά – τα άλλα πλην του «Γκανιάν», το οποίο αγοράζω και μελετώ διεξοδικά. Πάντα μου άρεσαν τα παιχνίδια εκείνα που απαιτούσαν μελέτη, διάβασμα. Γι’ αυτό κι όταν με ρωτούν αν μου αρέσουν τα τυχερά παιχνίδια, πάντα απαντώ «Όχι» και το εννοώ. Τα τεχνικά παιχνίδια μου αρέσουν. «Και δεν χρειάζεται τύχη;» θα μου πείτε. Φυσικά και χρειάζεται και τύχη. Υπάρχει κάτι στη ζωή που δεν χρειάζεται και τύχη; Εκτός κι αν θεωρήσουμε και τη ζωή ολόκληρη τυχερό παιχνίδι, οπότε πάσο.

Ανάβω τσιγάρο, έρχεται και ο καφές που μου έχει φτιάξει η Αλέκα. Για τους περισσότερους έχει ουίσκι, μα ξέρει πως εγώ δεν πίνω. Κρατάω λίγες ακόμα σημειώσεις πάνω στο ήδη γραμμένο «Γκανιάν» μου και είμαι έτοιμος για τον πόλεμο. Πάνω στην ώρα αρχίζει και η μετάδοση από το Φάληρο. Ακούω την φωνή του Φώτη του Ιωσηφίδη να λέει τις αποδόσεις για την πρώτη κούρσα. Είναι ήδη δύο λεπτά πριν τις τρεις και τα άλογα που θα τρέξουν στην πρώτη ιπποδρομία έχουν φθάσει στο σταρτ, ετοιμάζονται να μπουν μέσα.

« – Έχω μάθει τον Μίστερ Πάμπλικ Ριλέισονς, για την πρώτη», μου λέει ένας παππούς, που ο γαμπρός του δουλεύει στον ιππόδρομο- ή έτσι θέλει να πιστεύουμε. Χαμογελώ και σηκώνομαι να πάω στον Πέτρο να παίξω τον Μίστερ Πάμπλικ Ριλέισονς. Όχι γιατί το είπε ο παππούς, μα γιατί από τη μελέτη μου τον ξεχώρισα σαν καλό αουτσάιντερ.

It’s no limit baby, it’s no limit

Texas Hold’em.

Το παιχνίδι του πόκερ που έχει κατακλύσει σαν χιονοστιβάδα τις Η.Π.Α. και με εκθετικούς ρυθμούς εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο. Για να είστε στο blog αυτό, φαντάζομαι πως μια γενική ιδέα περί πόκερ θα την έχετε. Το Texas Hold’em είναι μια παραλλαγή, κάτι σαν την ελληνική πόκα. Για περισσότερες πληροφορίες, πατήστε το link και θα σας κατατοπίσει η Wikipedia. Είναι επίσης το πλέον δημοφιλές on-line παιχνίδι. Εκατομμύρια παίκτες παίζουν σε εκατοντάδες διαφορετικά site Texas Hold’em καθισμένοι στην οθόνη του υπολογιστή τους. Σε αναζήτηση που έκανα στο Google προέκυψαν 6.150.000 results!

Το No Limit Texas Hold’em, στο οποίο η βασική διαφορά είναι πως δεν υπάρχει περιορισμός στο ποσό που θα ποντάρει ένας παίκτης ( μπορεί δηλαδή να ποντάρει όλα τα χρήματα που έχει μπροστά του όταν παίζει), αποκαλείται από τους ειδήμονες η «Cadillac του πόκερ» . Πρόκειται για ένα παιχνίδι που » χρειάζεσαι 2 λεπτά για να το μάθεις και περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια για να γίνεις εξπέρ», όπως λέει και ένας επαγγελματίας παίκτης.

Οι βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους κινείται το Texas Hold’em είναι τα καζίνο στα οποία παίζεις εναντίον άλλων παικτών ( και όχι εναντίον του καζίνο, όπως συμβαίνει στα περισσότερα παιχνίδια), οι εκατοντάδες λέσχες στις Η.Π.Α., το on-line παιχνίδι και πολλά παγκόσμια τουρνουά. Δυό όμως είναι τα κορυφαία: Το W.S.O.P. (World Series of Poker) και το W. P. T. (World Poker Tour). Για να καταλάβετε το μέγεθος του φαινομένου, o Jamie Gold, νικητής του WSOP 2006 πήρε έπαθλο 12.000.000$!!!

Θα κάνουμε πολλά αφιερώματα στο παιχνίδι αυτό στο μέλλον.

Για αρχή αυτοί είναι οι πλέον διάσημοι επαγγελματίες παίκτες του Texas Hold’em, για κάθε έναν από τους οποίους θα γίνει αναλυτική παρουσίαση – στο μέλλον επίσης:

Stuey Ungar : Αποκαλείται » One of a kind».

Ο μεγαλύτερος παίκτης πόκερ όλων των εποχών.

Κατέκτησε 3 φορές το WSOP.

Πέθανε γύρω στα 40 του από ναρκωτικά.

Sam Farha: Λιβανέζικης καταγωγής, ένας παίκτης με απαράμιλλες «μπλόφες». Ποτέ δεν ξέρεις τι φύλλο έχει, αφού η έκφρασή του είναι πάντα ίδια. Ο φόβος όλων των επαγγελματιών παικτών, αποκαλείται » The unpredictable».

Phil Gordon: Ένας από τους διασημότερους παίκτες πόκερ παγκοσμίως.

Είναι συγγραφέας μερικών από τα καλύτερα βιβλία που έχουν

γραφτεί για το Texas Hold’em.

Gus Hansen: Αποκαλείται ο » Μεγάλος Δανός», λόγω της εθνικότητάς του.

Ένας από τους επιθετικότερους παίκτες όλου του κόσμου.

Πραγματικά ατρόμητος, ότι χρηματικό ποσό κι αν διακυβεύεται

στην παρτίδα, με ατσάλινα νεύρα.

Dan Harrington: Αποκαλείται » Action Dan». Παγκόσμιος πρωταθλητής στο WSOP. Από τους πλέον «σφιχτούς» παίκτες με τεράστια υπομονή. Έχει γράψει κάποια από τα κορυφαία βιβλία για το άθλημα. Λέγεται και » The Ultimate Rock», τόσο δύσκολο είναι να του πάρεις τα λεφτά του.

Phil Hellmuth: Απλώς ο «Number One» εν ενεργεία παίκτης στο Texas Hold’em σε όλον τον κόσμο. Διάσημος εκτός από την ικανότητά του ως παίκτης και για το εκρηκτικό ταπεραμέντο του όταν παίζει.

Chris Ferguson: Γνωστός με το προσωνύμιο » Jesus», λόγω της εμφάνισής του αλλά και της ηρεμίας του στο παιχνίδι. Το παίξιμό του βασίζεται στην άριστη γνώση των Μαθηματικών. Είναι εξ’ άλλου και Διδάκτωρ Θετικών Επιστημών.

Doyle Brunson: Δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στο WSOP. Αποκαλείται και » Texas Dolly». Έγραψε στα τέλη της δεκαετίας του 70 ίσως το κορυφαίο βιβλίο για το παιχνίδι: Super System, A course in power poker. Στην τελική παρτίδα και τις δύο φορές που αναδείχθηκε πρωταθλητής, ξεκίνησε με το ίδιο ζευγάρι φύλλων το 10-2, που έκτοτε αποκαλείται Brunson’s combination.

Annie Duke και Isabelle Mercier: Δύο κυρίες του αθλήματος. Η Duke θεωρείται η κορυφαία παίκτρια του κόσμου και η Mercier η κορυφαία Γαλλίδα παίκτρια.

Άγνωστες λέξεις και φράσεις…(α’ μέρος)

Λοιπόν, για να θυμούνται οι γνώστες και να μαθαίνουν οι άσχετοι:

• Παίρνει κεφάλι (το άλογο): Όταν ξεκινάει η κούρσα κάποιο άλογο είναι ταχύτερο και προηγείται των άλλων, ή αλλιώς οδηγεί τον όμιλο. Συνώνυμη φράση: » Πάει στο κεφάλι«.
• Κεκαιτέ: Προέρχεται από τις λέξεις, κεφάλι και τέρμα. Αναφέρεται σε ένα άλογο που με την εκκίνηση πήρε κεφάλι και τερμάτισε πρώτο, χωρίς να το περάσει κανένας αντίπαλος.
• Πάει κεφάλι στο βήμα του: Όταν ένα άλογο παίρνει κεφάλι, χωρίς να ζοριστεί καθόλου από τον αναβάτη του, πολύ εύκολα.
• Στέγιερ: Χαρακτηρισμός αλόγου. Πρόκειται για άλογο που δεν έχει αρχική ταχύτητα και κατά την εκκίνηση μένει συνήθως με τα τελευταία. Πραγματοποιεί όμως δυνατό φίνις στο τέλος, έχοντας πολλές δυνάμεις. Φράση που λέγεται για τέτοια άλογα: » Ανεβαίνει σαν τρένο!» Επίσης, γνωστό ξενοδοχείο στην Ιπποκράτους – σε πήγαιναν εκεί πουτάνες που έκαναν πιάτσα στη Σόλωνος.
  
• Φορκάστ: Ένας τύπος στοιχηματισμού σε κούρσα. Για να κερδίσεις, πρέπει να βρεις τα δύο πρώτα άλογα, με την σειρά που θα τερματίσουν. Π.χ. φορκάστ 2-8, σημαίνει πως θα κερδίσει το νούμερο 2 και δεύτερο θα έρθει το νούμερο 8.
• Δίδυμο: Άλλος τύπος στοιχηματισμού σε κούρσα. Πρέπει να βρεις τα δύο πρώτα άλογα της κούρσας, με όποια σειρά κι αν τερματίσουν. Π.χ. δίδυμο 4-5, σημαίνει πως το 4 και το 5 ήρθαν πρώτο και δεύτερο (ή το 4 πρώτο και το 5 δεύτερο ή το αντίστροφο).
• Σύνθετο: Τύπος στοιχηματισμού. Πρέπει να βρεις το πρώτο άλογο σε δύο διαδοχικές κούρσες. Π.χ. τρίτο σύνθετο 1-8, σημαίνει να κερδίσει το 1 στην τρίτη ιπποδρομία και το 8 στην τέταρτη.
• Μήκος: Μονάδα μέτρησης απόστασης στον ιππόδρομο, ίση με το μήκος σώματος ενός αλόγου, περίπου 2,5 με 3 μέτρα. Χαρακτηριστική φράση: «Ο Ιπποτούρ Μονόκλ κέρδισε με 10 μήκη διαφορά», δηλαδή πάνω από 25 μέτρα.
• Ποτώ: Η νοητή γραμμή του τερματισμού (παλιότερα υπήρχε σκοινί που έκοβε ο νικητής, όπως στους αγώνες στίβου, τώρα υπάρχει φώτο -φίνις). Χαρακτηριστική φράση: «Έχασε πάνω στο ποτώ». Η φράση προέρχεται από την παράφραση της λέξης photo, λέγανε δηλαδή «έχασα στην photo», δηλαδή στο φώτο-φίνις.
• Χωλότητα: Τραυματισμός του αλόγου σε κάποιο πόδι του.
• Άνοιξαν τα κουτιά: Δόθηκε η εκκίνηση. Τότε ανοίγουν οι πόρτες που έχουν τα άλογα μπροστά τους όταν βρίσκονται στο μηχάνημα εκκίνησης και έτσι είναι ελεύθερα να τρέξουν.
• Κόβει το άλογο: Αναφέρεται σε άλογο που στην τελική ευθεία δεν έχει πια δυνάμεις και μειώνει τον ρυθμό του καλπασμού του, με αποτέλεσμα συνήθως να το προλαβαίνουν άλλα άλογα και να το προσπερνούν ( συνώνυμο: να το «σκεπάζουν» πριν τον τερματισμό).

Όχι τόσο εύκολα… (part II)

» Οι ίπποι τέθηκαν στις διαταγές του αφέτη…»
Και ξεκινάει η κούρσα. Ο Φίλανδρος, όπως ήταν αναμενόμενο πάει στο κεφάλι στο βήμα του. Μετά τα 800 μέτρα, είχε διαφορά από το δεύτερο άλογο πάνω από 10 μήκη. Γυρνάω και κοιτάω τον «Σουταχαπεί». Μου χαμογελάει με τρόπο που επαναλάμβανε αυτό που είχε πει προηγουμένως: » – Και πώς να χάσει δηλαδή ο Φίλανδρος;»
Την ώρα που ο Φίλανδρος έμπαινε στην τελική ευθεία, απέμεναν δηλαδή περίπου 250 μέτρα για τον τερματισμό, τα άλλα άλογα ήταν ακόμα περί τα δώδεκα μήκη πίσω του. Ήταν ωραίο θέαμα να βλέπεις τον ψαρί Φίλανδρο να καλπάζει προς τον τερματισμό με το αγέρωχο στυλ του. Όμως εγώ δεν τον κοίταζα. Προσπαθούσα να εντοπίσω στον όμιλο των αλόγων που ακολουθούσαν σε απόσταση, την πορτοκαλί φανέλα που φορούσε ο Σωτηρόπουλος, ο αναβάτης του Ντιστρόγιερ. Κάτι όχι και τόσο εύκολο, αφού είχε ήδη νυχτώσει και ο αγώνας γινόταν με το φως των προβολέων. Ξέχασα να σας πω: βλέπω πολύ καλά. Εντόπισα λοιπόν μια τέτοια φανέλα, η οποία είχε αρχίσει να επιταχύνει και να προσπερνά τα υπόλοιπα άλογα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα είχε προσπεράσει όλους τους αντιπάλους του και είχε τεθεί στην καταδίωξη του Φίλανδρου. Η διαφορά των δυο αλόγων άρχισε να μικραίνει. Στο μέσο της ευθείας, ο Ντιστρόγιερ βρισκόταν περί τα πέντε μήκη πίσω από τον Φίλανδρο. Ο καλπασμός τους όμως είχε διαφορά. Σχεδόν για κάθε βήμα του πρώτου ο Ντιστρόγιερ έκανε δύο! Κατάπινε την διαφορά. Τριάντα μέτρα από το φίνις, η διαφορά τους ήταν ένα μήκος. Ακριβώς πάνω στο ποτώ, ο Ντιστρόγιερ τον πέρασε! Πέρασε πρώτος τον τερματισμό, για λίγα εκατοστά του μέτρου. Θα χρειαζόταν φώτο-φίνις, αλλά όλοι ήξεραν, πως κέρδισε ο Σωτηρόπουλος με τον Ντιστρόγιερ.

Κοιταχτήκαμε με τον «Σουταχαπεί» για κλάσματα του δευτερολέπτου και αρχίσαμε τα γέλια. Ξέραμε πως αυτό που έγινε, με τον τρόπο που έγινε δεν ήταν φυσιολογικό, μας έδινε όμως πίσω το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που χάναμε.
» – Τι να σου πω ρε μαλάκα. Όνειρο θα είχες δει. Καλά, τι έπαθε ο Φίλανδρος και έκοψε;»
» – Ξέρω κι εγώ; Τι να σου πω; Το θέμα είναι τώρα να κερδίσει ο Ιπποτούρ Μονόκλ. Ξέρεις πόσα θα πάρουμε από το σύνθετο;»
Φυσικά και ήξερε. Ο «Σουταχαπεί» ήταν κομπιούτερ σ’ αυτά.
» – Πήραμε 250.000 από το φορκάστ και έχουμε 10.000 το σύνθετο που αποδίδει 7.100 στο κατοστάρικο, δηλαδή θα πάρουμε και 710 χιλιάρικα απ’ αυτό.»
» Η ιπποδρομία έχει καλώς…» ανακοινώθηκε και πήγαμε να εισπράξουμε τα 250 χιλιάρικα. Είχε αποκατασταθεί η ηρεμία. Βέβαια, ακόμα στη χασούρα ήμασταν, αλλά το ποσό είχε μειωθεί αισθητά.
» – Λοιπόν, έχω και μια άλλη ιδέα: Αν υποθέσουμε πως κερδίζει ο Μονόκλ, ποιο άλογο θα είναι δεύτερο;»
» – Ο Περλ Χάρμπορ» λέει χωρίς δεύτερη σκέψη ο «Σουταχαπεί».
» – Ε τότε, θα παίξουμε μόνο ένα πράγμα στην κούρσα: Φορκάστ 30.000 Μονόκλ – Περλ Χάρμπορ. Δίνει 3.500 στο κατοστάρικο. Τίποτα άλλο. Συμφωνείς;»
Συμφώνησε. Το παίξαμε και ξαναπήγαμε στην κερκίδα να δούμε την τελευταία κούρσα. Την ώρα που έκαναν επίδειξη τα άλογα που θα έτρεχαν, τα μεγάφωνα έλυσαν την απορία μας σχετικά με τον Φίλανδρο:
» Στον ίππο Φίλανδρο της όγδοης ιπποδρομίας, διεγνώσθη χωλότητα. Αποχή από τις ιπποδρομίες για ένα μήνα.»
Είχε πάθει χωλότητα ο Φίλανδρος, γι’ αυτό έκοψε έτσι στα τελευταία μέτρα! Η αποχή του μάλιστα δεν θα ήταν για ένα μήνα, αλλά οριστική. Δεν ξανάτρεξε στον ιππόδρομο. Όταν ένα άλογο είναι πολύ καλό και τραυματιστεί, οι ιδιοκτήτες δεν ρισκάρουν κάποιον σοβαρότερο τραυματισμό. Τον απέσυραν στο ιπποφορβείο Φηγαίας και έγινε ένας από τους βασικότερους επιβήτορές τους.
Έστω και στο τέλος της μέρας, η τύχη ήταν μαζί μας. Περίμενα να επιβεβαιωθεί αυτό και στην τελευταία κούρσα, όπως και έγινε!
Μόλις άνοιξαν τα κουτιά, πετάχτηκε ο Ιπποτούρ Μονόκλ και πήγε στο κεφάλι. Αυτό ήταν! Δεν τον ξαναπλησίασε κανείς από τους αντιπάλους του. Αντίθετα, η διαφορά του απ’ αυτούς όλο και μεγάλωνε. Η ανάλυση του»Σουταχαπεί», ήταν ακριβέστατη. Δεν είχαμε αγωνία ούτε για μια στιγμή. Το «άλογό μας» κέρδισε με διαφορά πάνω από δώδεκα μήκη, τουτέστιν θριαμβευτικά! Και ακούστηκε από τον «Σουταχαπεί», η περίφημη φράση: Όχι τόσο εύκολα! Σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει, πως χάνει και την ομορφιά του να κερδίζει το άλογο που εσύ πιστεύεις τόσο εύκολα! Δεν έχει την απαραίτητη αδρεναλίνη. Μεγαλύτερη είναι η «κάβλα» σε μια δύσκολη επικράτηση, όπως για παράδειγμα του Ντιστρόγιερ στην προηγούμενη κούρσα.
Και το κερασάκι στην τούρτα; Όπως τερμάτιζαν τα υπόλοιπα άλογα, πολύ μετά από τον Μονόκλ, από έναν όμιλο με πέντε-έξι ξεπετάχτηκε και ήρθε δεύτερος, όπως ήταν φυσικό ο Περλ Χάρμπορ! Γεννούσαν και τα κοκόρια μας.
Εισπράξαμε τα λεφτά, 710 χιλιάρικα από το σύνθετο και 1.050.000 από το φορκάστ. Μαζί με όσα πήραμε από την προηγούμενη κούρσα το σύνολο ήταν δύο εκατομμύρια και δέκα χιλιάδες δραχμές. Not bad, που λένε. Λιγότερο από μια ώρα πριν, χάναμε 400.000.
Την ώρα που αποχωρούσαμε από τον ιππόδρομο, πηγαίνοντας να πάρουμε τη μηχανή, νοιώθοντας αυτήν την περίφημη ηρεμία και ευχαρίστηση που ακολουθεί πάντα μια υπερέκκριση αδρεναλίνης που είχε ευτυχή κατάληξη, ο «Σουταχαπεί» μου είπε:
» – Σήμερα επιβεβαιώθηκε η περίφημη ατάκα του Lancey Howard μετά την τελική παρτίδα στην ταινία Cincinnati Kid. Όταν κέρδισε την παρτίδα πόκερ με παρακινδυνευμένο παίξιμο, τον ρωτάει η dealer:
Lady Fingers: «You raised his tens with a lousy three-flush?»
Howard: «Gets down to what it’s all about, doesn’t it? Making the wrong move at the right time.»
Αυτό είναι: η λάθος κίνηση, την σωστή στιγμή!»

Lancey Howard

Όχι τόσο εύκολα… ( part I )

Ο «Σουταχαπεί» ήταν μεγάλος αλογομούρης. Μην με ρωτήσετε τι είναι σήμερα.Δεν μαρτυράω. Πηγαίναμε μαζί στον ιππόδρομο, όταν ήταν ακόμα στο Φάληρο, τέρμα Συγγρού, στο περίφημο Δέλτα. Ωραίες μέρες…
Ο «Σουταχαπεί» ήταν αουτσαντεράκιας. Αυτό σημαίνει πως μελετούσε και εύρισκε το άλογο εκείνο που είχε μεγάλη τύχη να κερδίσει, αλλά δεν θα το έπαιζε ο κόσμος, άρα θα πλήρωνε καλά. Σε αντιστοιχία, είναι σαν να έπαιζε στο στοίχημα ένα διπλό με απόδοση 7,50. Δεν θα έπαιζε ποτέ έναν άσσο στο 1,20. Αυτό σημαίνει πως όταν είχες παίξει με τον «Σουταχαπεί» και κέρδιζες, θα έπαιρνες πολλά λεφτά και η διαδικασία θα είχε μεγάλη έκκριση αδρεναλίνης. Ό,τι πρέπει για ιππόδρομο δηλαδή.
Η ιστορία που θα σας πω, έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου ως η μεγαλύτερη ανατροπή μιας κατάστασης, όσα χρόνια ασχολούμαι με τον ιππόδρομο. Πάμε λοιπόν:
Τετάρτη, γύρω στις 12 το μεσημέρι, Οκτώβριος του 1997. Στο τηλέφωνο ο «Σουταχαπεί»:
» -Μαλάκα, η ευκαιρία της χρονιάς λέγεται Ιπποτούρ Μονόκλ. Δε μπορώ να σου πω πολλά, θα τα πούμε κατεβαίνοντας στον ιππόδρομο. Πάρε όσα λεφτά μπορείς να βρεις.»
Δύο η ώρα, περνάει και με παίρνει με τη μηχανή του. Ο καιρός είναι λίγο κρύος, αλλά δεν προβλέπεται βροχή. Πηγαίνουμε αργά, για να μπορεί να μου μιλάει, να μου αναλύσει την ευκαιρία της χρονιάς:
« Λοιπόν κοίτα πώς έχουν τα πράγματα. Ο Ιπποτούρ Μονόκλ λέγεται έτσι, γιατί μικρός έχασε το ένα του μάτι, το δεξί. Κατά τα άλλα είναι πολύ καλό άλογο. Έχει όμως την εξής ιδιορρυθμία: αν δεν πάρει κεφάλι, ακούει από τη δεξιά πλευρά τα άλλα άλογα, δεν τα βλέπει και φοβάται – παρατάει την κούρσα και έρχεται τελευταίος. Αν όμως πάει στο κεφάλι, όλα τα άλλα είναι πίσω του και επειδή είναι πολύ δυνατός, κερδίζει με διαφορά.
» Σήμερα η αλογάρα τρέχει για πρώτη φορά 1800 μέτρα. Όπως ήδη γνωρίζεις, ο κόσμος δεν παίζει τους σπρίντερς στις μεγάλες αποστάσεις, πόσο μάλλον τον Ιπποτούρ Μονόκλ που στις τέσσερις πιο πρόσφατες κούρσες του ήρθε ακριβώς τελευταίος! Όμως, σήμερα θα πάει στο κεφάλι. Του έβαλαν μάλιστα και αναβάτιδα τη Μαρία την Καμούτση(από τις χειρότερες), δεν θα τον παίξει άνθρωπος!»

Φτάσαμε στο Δέλτα γύρω στις δυόμισι, παρκάραμε τη μηχανή και πήγαμε να φάμε σουβλάκια. Στη λαϊκή θέση του παλιού ιπποδρόμου είχε ένα σουβλατζίδικο που έκανε από τα νοστιμότερα σουβλάκια (πίττα-καλαμάκι) στην Αθήνα. Τρώγοντας καθισμένοι σ’ ένα παγκάκι, η κουβέντα για τον Μονόκλ εντάθηκε. Ξέχασα να σας πω, πως παίζοντας ιππόδρομο με τον «Σουταχαπεί» μεγαλύτερη αξία είχε η ανάλυση. Περισσότερο από το αν θα κέρδιζες, περισσότερο από την αδρεναλίνη της κούρσας, πάνω κι από τις αδιαμφισβήτητες γνώσεις του για το αντικείμενο, αυτό που είχε σημασία ήταν η ΑΝΑΛΥΣΗ. Τουλάχιστον εγώ, αυτό κυρίως απολάμβανα. Την απόλυτη πεποίθηση που είχε για τη νίκη του αλόγου που είχε επιλέξει, τον τρόπο με τον οποίο επιχειρηματολογούσε. Και η ανάλυση συνεχίστηκε:
«- Άσε που από τη γενεαλογία του βγαίνει πώς θα του ταιριάξουν τα 1800 μέτρα. Η μάνα του η Τάλτααστ ήταν κεφαλάτο άλογο και ο πατέρας του ο Φλάς εν Θάντερ, ε τι να πούμε, ο κορυφαίος επιβήτορας του ελληνικού ιπποδρόμου. Και ξέρεις ποιος είναι αδερφός του; Ο Τέξας! Όποτε έπαιρνε κεφάλι τους πηδούσε ασάλιωτους! Γι’ αυτό σου λέω, το θέμα είναι να πάρει κεφάλι. Και θα πάρει σήμερα, δεν υπάρχει άλλο γρήγορο στην κούρσα. Στο βήμα του θα πάει στο κεφάλι. Θα τους γαμήσει σου λέω! Αλήθεια, πόσα λεφτά έχεις;»
« – Για παίξιμο έχω 100.000 (δραχμές εννοείται, δεν υπήρχε τότε ευρώ!). Καλά είναι;» αποκρίθηκα ενώ τελείωνα τα σουβλάκια μου.« – Τότε θα βάλω κι εγώ 300 χιλιάρικα». Με τον «Σουταχαπεί» παίζαμε πάντα σε αναλογία 3 προς 1. Δηλαδή, σε κάθε χιλιάρικο οι 250 δραχμές ήταν δικές μου και οι 750 δικές του. Συμφωνήσαμε, έβαλε τα λεφτά στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν του και ξεκινήσαμε. Δεν σας είπα μέχρι τώρα μια βασική «λεπτομέρεια»: Ο Ιπποτούρ Μονόκλ έτρεχε στην τελευταία ιπποδρομία, την ένατη δηλαδή.
Αρχίσαμε να παίζουμε τις κούρσες με τη σειρά: την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη και ούτω καθεξής. Η επιτυχία ήταν τέτοια, που με το τέλος της έβδομης κούρσας δεν μας είχε μείνει δραχμή! Τετρακόσιες χιλιάδες χασούρα. Το δε άλογο για το οποίο είχαμε κατέβει στον ιππόδρομο, η ευκαιρία της χρονιάς δεν είχε τρέξει ακόμη! Όλες οι επιλογές μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρξαν καταστροφικές. Το κακό διπλό. Αφενός είχαμε χάσει τετρακόσιες χιλιάδες, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για το πορτοφόλι μας και αφετέρου υπήρχε η απίστευτη προοπτική να βλέπουμε τον Ιπποτούρ Μονόκλ να κερδίζει και να μην τον έχουμε παίξει!
« – Τι θα κάνουμε τώρα ρε μαλάκα;» αναφωνήσαμε σχεδόν ταυτόχρονα.
« – Πού μπορούμε να βρούμε λεφτά;» είπα και το μυαλό μου δούλευε πυρετωδώς να βρει λύση.
« – Δεν ξέρω» απάντησε ο «Σουταχαπεί» εμφανώς καταβεβλημένος. Τα ‘χε κυρίως με τον εαυτό του, που υπέκυψε στην κατ’ εξοχήν αρρώστια των τζογαδόρων: παίζουν σε όλες τις κούρσες και όχι σε αυτήν ή αυτές που κυρίως πιστεύουν.
« – Δεν προσπαθείς να πάρεις λεφτά από καμιά πιστωτική;» του είπα.
« – Όλες είναι στο όριο. Έχω εξαντλήσει τα όρια αναλήψεων σε όλες.» μου είπε απογοητευμένος. « Πάμε να φύγουμε καλύτερα».
Καθώς προχωρούσαμε προς την έξοδο, περνώντας μπροστά από τα μηχανήματα αναλήψεων, επανέλαβα με την παροιμιώδη αισιοδοξία μου:
« – Χάνουμε τίποτα ρε μαλάκα να προσπαθήσουμε; Έστω καμιά εικοσαριά χιλιάδες να παίξουμε τον Μονόκλ».
« – Ξέρω κι εγώ; Άμα γουστάρεις πάρε τις κάρτες μου και κάντο», μου είπε λέγοντάς μου και τον κωδικό του.
Πήγα στο μηχάνημα και άρχισα τις προσπάθειες, ενώ ο «Σουταχαπεί» είχε καθίσει λίγο πιο πέρα (λες και δεν ήθελε να βλέπει) και άναψε τσιγάρο. Eurobank, Alpha, Εμπορική, τζίφος. Σε όλες η ίδια άρνηση. Άρχισα να βαριέμαι και διάλεξα τη visa της Εθνικής. Πέρασα τον κωδικό και ζήτησα 30.000 σχεδόν μηχανικά – βέβαιος για την απόρριψη του αιτήματος. Κι ενώ είχα γυρίσει να δω τον «Σουταχαπεί», άκουσα από το μηχάνημα τον χαρακτηριστικό ήχο του μετρήματος των χρημάτων. ΘΑΥΜΑ! Με τη σχετική ταχυπαλμία, πήρα τα χρήματα, την κάρτα και την απόδειξη και πήγα προς το μέρος του θριαμβευτικά: « Ορίστε ρε τριάντα χιλιάρικα» του είπα και πρότεινα το χέρι μου.
« Έλα ρε, δεν το πιστεύω. Ποια τράπεζα τα έδωσε;» ρώτησε λες και είχε την παραμικρή σημασία.
« – Η Εθνική» απάντησα. «Πάμε να παίξουμε τώρα;»
« Πάρ’ τα και παίξε εσύ. Εσύ επέμεινες να τραβήξουμε λεφτά εξάλλου. Γι’ αυτό, παίξε όπως νομίζεις .»
Πήρα τα λεφτά και προχωρώντας προς τον πίνακα με τις αποδόσεις σκέφτηκα την όγδοη κούρσα. Σ’ αυτήν έτρεχε το κορυφαίο άλογο του ιπποδρόμου την εποχή εκείνη, ο Φίλανδρος . Όπως ήταν φυσικό ήταν το μεγάλο φαβορί των παικτών. Το άλογο που μου άρεσε εμένα ήταν ο Ντιστρόγιερ, ένα μάλλον κοντό ζώο από τα καλύτερα στέγιερ της εποχής. Αναβάτης του δε ήταν ο Σωτηρόπουλος, ο πάλαι ποτέ «τσάμπιον» αναβάτης του ιπποδρόμου, ίσως ο πλέον ταλαντούχος όλων των εποχών. Η ιδέα που μου καρφώθηκε ήταν ότι θα χάσει ο Φίλανδρος! Την ανακοίνωσα στον «Σουταχαπεί»: θα παίξουμε φορκάστ Ντιστρόγιερ- Φίλανδρος. Δηλαδή, πως πρώτος θα έρθει ο Ντιστρόγιερ και δεύτερος ο Φίλανδρος. Χαμογέλασε συγκαταβατικά και μου είπε: « Πώς θα γίνει αυτό ρε μαλάκα; Όνειρο είδες ή έχεις κολλήσει με το Σωτηρόπουλο επειδή του έχεις αδυναμία;» Ποιος τα έλεγε αυτά; Ο γνωστός αουτσαντεράκιας. Τόσο απίθανο ήταν να χάσει ο Φίλανδρος.
Εγώ επέμεινα. «Λοιπόν, θα παίξουμε 5000 το φορκάστ που σου είπα και 10.000 το σύνθετο με τον Ιπποτούρ Μονόκλ, 10.000 το σύνθετο του Φίλανδρου με τον Μονόκλ και θα μας μείνουν πέντε χιλιάρικα για να γυρίσουμε σπίτι » ανακοίνωσα χωρίς να δέχομαι κουβέντα. Το δέχτηκε, τα παίξαμε και κάτσαμε στις κερκίδες να δούμε την όγδοη κούρσα.
(To be continued…)

…τέθηκαν στις διαταγές του αφέτη.

Ετοιμαζόμαστε!
Και ετοιμάζουμε τρομερές καταστάσεις.
Η γλώσσα που θα μιλάμε στο blog αυτό είναι:

• Βάλτα να πάνε, πήγανε
• Κε και τε (κεφάλι και τέρμα)
• American Airlines
• Big slick
• raise και re-raise
• Δεύτερη ρόδα
• Τρέχει στις μάντρες
• Ασάντερ
• Όχι τόσο εύκολα
• Έκανε raise πέντε φορές το big blind από θέση under the gun
• Έπιασε φιλέτο
• Τρίτη τύχη του Γκανιάν
• Το δίνει από μέσα, τόχει κρυμμένο
• Τελευταία γκάλοπ
• Έπιασα όλα τα αποκάτω και έχασα το κεφάλι
• Τριάδες, τετράδες και το όλον

Αν ξέρετε τη γλώσσα αυτή, είστε δικοί μας. Περιμένουμε την συνεισφορά σας. Αν πάλι όλα αυτά σας φαίνονται «Κινέζικα», μην απελπίζεστε: Οργανώνονται εντατικά μαθήματα εκμάθησης στη διεύθυνση αυτή.
It’s So easy! Και τόσο ενδιαφέρον. Ένας ξεχωριστός κόσμος.

Υπόσχεση: Γύρω στις γιορτές, όλα θα είναι έτοιμα. Εις το επανειδείν.